Van Tanzania heb ik hele grote verwachtingen. Om er zeker van te zijn dat ik de “big-five” heb gezien bezoek ik de Ngorogoro vulkaankrater waar alle dieren voorkomen die in Afrika leven. Dat in een gebied van slechts 30 km doorsnee! De Serengeti is daarentegen een heel stuk groter. Het lijkt me enorm gaaf om daar vroeg in de ochtend met een luchtballon overheen te vliegen. Maar persoonlijk zal ik het grootste genot beleven wanneer ik de beklimming van de Kilimanjaro heb voltooid, de grootste berg op het Afrikaanse continent. Het mag dan “slechts” een stevige wandeling zijn van een paar dagen, toch hoop ik een lange neus te kunnen trekken naar al die doktoren die een paar jaar geleden nog zo negatief waren toen ik zware tijden had met zware sport blessures aan knieën en enkels. Of ik nou wel of niet moet bijkomen van die beklimming; in Dar es Salaam heb ik een rustperiode gepland van minimaal 1 week. Lekker op het strand, een bezoekje aan Zanzibar en anders nogmaals een keertje duiken. Ondanks alle mooie vooruitzichten verwacht ik toch wel wat problemen in Tanzania. Hopelijk zijn de Amerikanen tegen die tijd nog erg druk met een zand uit hun geweren te poetsen in de woestijn van Irak. Want ook Tanzania is door de VS aangemerkt als schurkestaat. Bovendien verwacht ik niet veel van de kwaliteit van de wegen in Tanzania. Er hoeft maar slechts 1 vrachtwagen de weg op te gaan na een regenbui, en het is gedaan met het wegdek.