Dag 11: Dubrovnik e.o.
Een
alternatieve route via Sarajevo en Nis valt, na een telefoontje van Dusan
eerder vanochtend, ook af. De weg daar is door hevige sneeuwval geblokkeerd.
Behalve omkeren, of het vliegtuig te nemen, blijft Albanië nog als optie
open. Dit land staat niet bepaald hoog op mijn verlanglijstje. Contact met
het thuisfront en de ambassade stemt me echter wat positiever. Het moet
kunnen. Voor lokale informatie ga ik naar het politiebureau. Daar spreekt
echter niemand Engels of Duits maar dat probleem lost zich al snel op.
Terwijl hij zijn holster omgespt en zijn pet opzet snelt de dienstdoende
officier naar buiten alwaar hij de eerste de beste luxe-uitziende auto
aanhoud. De druk telefonerende chauffeur krijgt de schrik van zijn leven
als’ie gesommeerd wordt uit te stappen. De “tolk” is gevonden. Binnen
een paar minuten weet ik alles wat ik wil weten, plus ben ik voorzien van
een hoop extra informatie. De agent gaat terug naar binnen, de zakenman mag
door, en ik blijf toch enigszins verbluft achter na dit staaltje van
“machtsgebruik”. Albanië dus maar. De rest van de dag gevuld met
allerlei toeristische zaken als het bezoeken van dingen, ontwikkelen van
foto’s en bierdrinken, in de zon.
