Dag 8: Rovinj e.o.
Zeljko
blijkt een bijzonder goede gastheer te zijn. Had ik hem een paar maanden
geleden nog een mail gestuurd voor tips, blijkbaar heeft hij de uitdaging
aangegrepen om er het beste van te maken. In de zomermaanden verhuurd hij
appartementen, maar omdat het nog wat te koud was, verwarming ontbreekt nog,
had hij een hotel geregeld. Daar kon ik de vieze smurrie van de vele
vrachtwagens die gisteren voor me reden, af wassen. Honey II moest vandaag
maar volstaan met een vochtige doek. Rovinj zelf valt me alleszins mee. Het
is een klein dorpje met 12.000 inwoners aan de Adriatische kust. De
boulevard kan de strijd met menig Franse boulevard aan, maar voor de
bewoners is die strijd al beslecht. Ze winnen. De mensen zijn ontzettend
vriendelijk en spreken over het algemeen meerder talen waaronder prima
Italiaans, Duits en Engels. Zelfs betalen met euro’s vormt geen probleem.
Nadat ‘s ochtends een buslading Duitse bejaarden (met “kleursticker”
op rever en bijbehorende ballon voor de groepsleider) consequent het
ontbijtbuffet had bezet (eens geleerd, altijd geleerd zullen we maar denken)
verruilde ik het geruis van de wind voor de vele toelichtingen van Zeljko.
Over de eeuwen heen hoorde Istrië, zoals deze streek heet, achtereenvolgens
bij de Fransen, Oostenrijkers, Italië, Joegoslavië en nu dus Kroatië.
