Dag 12:
Dubrovnik - Budva -
Ulcinj - Tirana - Elbasan - Pozenjean - Ohrid
500 km
6.45 uur - 18.45 uur
Een
stuk kaarsrecht en vlak asfalt bood ons mooi de gelegenheid om vaart te
maken en dus zette Honey II een extra spurt in. Plotseling komt er een man
met een pet uit de struiken. Vlak voordat ik bij hem ben flitst er nog wat
en ik wijk uit om verder te rijden. Tenslotte ben ik “on a mission” en
had dus geen zin om te stoppen. Stom, want nog geen km verderop hebben Honey
II en ik de aandacht van het volledige dorp. Niet vanwege onze verschijning
maar meer vanwege de Golf achter ons. Ik weet niet of deze ook een “rode
D” en “rode I” had maar het blauwe licht op zijn dak was voldoende om
ons erg snel in te halen. Na gestopt te zijn begint dezelfde man van daarnet
er heftig op los te schreeuwen en te tieren in een taal die ik toch niet
versta. Ikzelf vertel hem in het Nederlands wat ik van hem, z’n moeder en
het beroep van beiden, vind. Allebei zijn we niet onder de indruk van elkaar
totdat hij de sleutels uit Honey II plukt en begint te praten over “tribunale”.
Blijkbaar doelde hij niet op het Joegoslavië-tribunaal in Den Haag waar
eerder hij dan ik had moeten zitten. In een kladschriftje laat hij zien dat
ik tot 2x toe de maximale snelheid heb overschreden. Heb ik weer; blijkbaar
heeft de Nederlandse overheid van onze belastingcentjes hulp geboden aan
Montenegro door het ter beschikking stellen van afgedankte flitsapparatuur.
En daar pluk ik de zure vruchten van.
