In 1993, in de begindagen van de Balkanoorlog, was ik voor het laatst in Joegoslavië en dan met name in het stuk wat tegenwoordig Servië heet. Toen viel het prachtige landschap en het grote contrast tussen stad en land al op. Destijds was ik daar in Juli en het was toen vreselijk warm. Het zal deze keer wel meevallen. Van de Serviërs zelf weet ik eerlijk gezegd niet wat ik moet verwachten. In 1993 viel het me op dat iedereen met een uniform, inclusief stationswachters, een vuurwapen droeg. Sinds mijn stage in Zuid-Afrika kijk ik niet meer op van mensen met vuurwapens. Tijdens de Balkanoorlog hebben de moslims en Kroaten een Amerikaans PR-bureau ingehuurd om hun imago op te vijzelen ten koste van dat van de Serviërs. Dat is ze goed gelukt. Daar komt nog bij dat het overlopen van de VN-enclave in Screbenica eerder het beeld van een stelletje woestelingen verstrekt dan dat van een bijzonder gastvrij volk. Het zal uiteindelijk wel los lopen denk ik, hoewel ik niet al teveel tekoop zal lopen met mijn Nederlandse nationaliteit. Sinds Milosevice in Den-Haag terechtstaat voor het VN-tribunaal heeft Nederland een wat andere betekenis voor sommige mensen.
Verder lezen; Montenegro