Dag 44: Luxor e.o.

Toen ik donderdag in Cairo voor het laatst het nieuws checkte was Saddam Hussein verdreven en hadden de Amerikanen en Engelsen de oorlog min of meer gewonnen, voor zover je in een oorlog kunt spreken van winnaars. Na bijna een week hoop ik dat alles weer terugkeert naar normaal, maar bij het ontbijt schuift Mohammed aan, de uitbater van de jeugdherberg. De avond ervoor had ik hem verteld van mijn verslaggeving van mijn reis, daarmee mezelf bestempeld tot "journalist". Voor hem reden genoeg om deze ochtend nogmaals zijn woede jegens de Amerikanen te ventileren, en het liefst over mijn rug. Hij vreest dat na Irak Syrië aan de beurt zal zijn, gevolgd door Iran en Libanon. Ook Egypte zal niet aan een oorlog met de VS ontkomen denkt hij, maar nog voordat het zover is zal hij allang de wapens hebben opgenomen om ten strijde te trekken. Voor hem, en de meeste moslims, is het niet te bevatten dat Irak aangevallen wordt terwijl Israël, dat een nucleair programma heeft en dat elke internationaal recht of VN resolutie aan haar laars lapt, met rust wordt gelaten. Het geeft hem juist extra het idee dat de VS worden geregeerd door de joden en dat de VS alleen maar uit is op de olie van Irak. Mohamed komt bepaald niet over als een domme jongen dus zijn stellingen baren me toch enige zorgen.
Verder lezen; Dag 44 (vervolg), Luxor e.o.