Dag 29:
Egypte
Over
"Mido" en "Amsterdam" gesproken; de opening van elk
gesprek hier is standaard de vraag waar ik vandaan kom. Israeli zijn hier
niet bepaald geliefd. Nooit echt geweest maar na de diverse oorlogen in de
jaren '70 al helemaal niet meer. Ook de Amerikanen kunnen het schudden.
Sinds hun inval in Irak kunnen ze hier het bloed van de Amerikanen wel
drinken. De 2 miljard dollar “zwijggeld” die de VS aan elk land hier in
het Midden-Oosten betalen doet daar geen afbreuk aan. Dat de Britten net zo
hard meevechten wordt gemakshalve vergeten. Maar het Nederlanderschap is,
sinds het gedwongen vertrek van Mido bij Ajax ook niet meer garant voor een
altijd even positief gesprek. "Sport verbroederd" zeggen ze wel
eens, maar daar valt niet altijd wat van te merken. Gelukkig wordt elk
gesprek afgesloten met "welkom". Of je nu aankomt of weggaat. Toen
ik eindelijk klaar was met het afscheid nemen van alle hokjes, de kapitein,
en de diverse mensen met wie ik heel wat tijd, kopjes thee en versnaperingen
gedeeld had, besloot de zon afscheid te nemen van de dag en werd het dus
tijd om onderdak te vinden. Gelukkig bood een eenvoudige hut oplossing.
